|
The Big Trip September 2 Zaterdag 16 september 2006. Onze eerste dag hier op de camping. Er zijn hier sandflies (midges), gisterenavond al verschillende plekken opgelopen en vannacht een paar keer uit bed van de jeuk. Het lijkt een beetje of je de mazelen hebt. Ineke heeft gebeld met haar neef Marty en zijn vrouw Carol. Hun kleinkind heeft een baby gekregen en nu is hun huis vol visite. Ze komen om twee uur naar de camping, dat is wat rustiger. We gaan naar een rommelmarkt bij de kerk, waar Ineke Carol ontmoet, en ik haal een paar kaarten bij de toeristeninformatie. Na de lunch krijgt Ineke een telefoontje dat Marty en Carol niet komen omdat de baby naar huis komt en alle visite blijft wachten om het te zien. Ze komen morgen op de koffie. Ik ga de buurt een beetje verkennen op de fiets. Het is laag water, hele stukken vanaf de kant vallen droog, ideaal voor vogels om voedsel te zoeken. Volgens de borden zitten er ook krokodillen in de rivier en waarschuwen ze om niet te gaan zwemmen. Er zijn projecten aan de gang om fiets en wandelpaden langs de rivier te maken . Ik fiets langs de gedeelten die al klaar zijn en kom bij een spoorbrug, gebouwd in 1899 met een enkelspoor. De brug is helemaal geklonken en aan de kant is een smal voetpad waar je ook mag fietsen. Midden op de brug heb je mooi uitzicht over de rivier en de andere bruggen maar als er een trein langs komt en alles schud en beweegt, ben ik toch weer blij als ik er af ben. Vanaf de brug bij onze camping is er geen scheepvaart meer, alleen kleine bootjes om te vissen. Als het donker begint te worden komen de sandflies weer, spuiten en smeren, volgens mij zijn ze immuun voor de spullen die wij hebben. Ze bijten niet, ze pissen op je en dat worden vlekken die erg jeuken. Als je gaat krabben wordt het alleen maar erger. Er vanaf blijven is nog veel moeilijker en mijn benen en armen zien er dus niet uit. ;-( Zondag 17 september 2006. Marty en Carol komen om elf uur daarom blijven we bij de caravan. Op onze rit naar Rockhampton zijn we verschillende wegwerken tegen gekomen en de auto en caravan zitten vol bagger, tijd voor een wasbeurt. De auto knapt er helemaal van op, ik wacht met de caravan anders lopen we in de bagger. Er lopen een man en een vrouw voorbij, zeker een leuke plaats aan het uitzoeken. Het blijken Marty en Carol geweest te zijn, ze waren aan het zoeken naar site nummer 40 en wij staan op 30. Ik had hun nog nooit gezien dus had ook niet in de gaten wie het waren. Als Ineke ze aan de telefoon heeft spreken we af om naar hun huis te gaan. Ik was snel de voor en achterkant en een zijkant van de caravan, dan kan dat drogen terwijl we weg zijn. Na 12 jaar zien ze elkaar weer, een gezellige kennismaking. Bijpraten en foto’s bekijken, dan vliegt de dag om. Ik beloof alle familiefoto’s voor hun op CD te zetten en we gaan terug naar de camping. Naast de camping is een Bowls club, daar gaan we samen gezellig eten als afsluiting van een leuke dag. Maandag 18 september 2006. We gaan vandaag naar de “Capricorn Caves”. Het zijn mergelgrotten en zijn privé bezit maar een onderdeel van het National Park. Ze zijn genoemd naar de Steenbokskeerkring (Capricorn) die dwars door Rockhampton loopt. We waren met een kleine groep, dat is altijd leuker omdat je dan alles kan verstaan en zien. De moeilijke gedeelten zijn met bruggen en trappen verbonden en overal is verlichting aan gebracht. Er is zelfs een route voor rolstoelers gemaakt. De grote grot (de kathedraal) kan gebruikt worden voor bruiloften en heeft een geweldige akoestiek. Na de rondleiding nemen we koffie en rijfden naar de volgende berg die gebruikt werd als cementmijn maar nu gesloten is. We nemen de onverhardeweg naar het noorden. We rijden door het Fitzroydal waar volgens de gegevens twee miljoen runderen lopen, ik wilde ze gaan tellen maar dat zou volgens Ineke te lang gaan duren. Hekken komen we niet tegen wel veedrempels in de weg. Volgens de kaart zouden we ergens linksaf kunnen slaan om terug te komen op de Bruce HWY. Na een uur rijden door een uitgestrekt gebied over een onverharde weg en niets anders dan stieren in alle soorten en maten, vind Ineke dat we beter terug kunnen gaan. Ik gehoorzaam gelijk en ga (na nog tien minuten doorrijden) toch maar keren. Eindelijk bij de bewoonde wereld kunnen we aan een uitgestelde lunch beginnen. Een leuke dag, en terug bij de caravan kan ik weer genieten van de sandflies (midges). IK heb in die paar dagen dat we hier zijn, meer pillen (B1) zalf en spuitbussen gebruikt dan in de 57 jaar hiervoor. Volgens mij zijn het lokmiddelen en ik zie er niet uit. Als ik over de camping loop halen moeders hun kinderen van schrik gelijk naar binnen. Dinsdag 19 september 2006. Ineke voelt zich niet lekker en het is ook nog bewolkt. Ons plan om naar Yeppoon te gaan stellen we maar even uit. Ik ga op zoek naar een Internetwinkel en haal de email op en download een paar routekaarten. Ze gaan met de winkel de 28e verhuizen, ik zeg gedag en tot morgen en ga de website afmaken. Om de jeuk te verhelpen, slik en smeer ik van alles en tussendoor ga ik weer even onder de douche om het af te spoelen. Je hoort hier niet veel over water restrictie al staat het water in de dammen laag. Als je hier gaat douchen, moet je bijna een snorkel meenemen. Douchekoppen van bijna tien centimeter doorsnede maken het echt als een stortbad. Niet erg zuinig maar wel heel lekker. Woensdag 20 september 2006. Krabben smeren spuiten douchen, het is bijna een ritueel geworden. De website is klaar en ik ga naar de internetwinkel. Sorry mate, we’re closet. Alle computers afgesloten en klaar om een week vroeger te gaan verhuizen. Ik krijg wel een adres aan de andere kant van de stad. Dat is richting Yeppoon dus ik ga Ineke ophalen zodat we daarna door kunnen rijden. Het is vlakbij een groot winkelcentrum en een goedkope dieselpomp. Allemaal blij, de auto weer getankt, de website weer online en Ineke heeft weer boodschappen kunnen doen. Maar de klok tikt door en het is intussen bijna half een en ik voel zelfs een paar spetters regen. Niet echt een dag om aan het strand te gaan lopen. We gaan terug naar de caravan en na de lunch gaat Ineke op bezoek bij Carol en ik ga voor het eerst weer eens vissen. Het is afgaand water en de rivier komt steeds meer droog te liggen. Tijd voor mijn jeukvrienden om weer te gaan werken. Ik heb niets gevangen en als ik voor de caravan zit lijkt het wel de wedstrijd “wie zit het eerst op Ton”. Ik word bijna van de camping af gedragen en ga in de caravan om te schuilen. Ik denk dat ze gek zijn op foreign meat, ik lijk wel melaats. Als ik zo bij de bloedbank was aangekomen, hadden ze mij gelijk in quarantaine gezet. Volgende keer maar geen camping aan de rivier meer nemen of als er sandflies zijn, vertrekken naar een andere camping, dat is goedkoper dan al die middeltjes die niet helpen. Donderdag 21 september 2006. We halen Carol om tien uur op en gaan naar Mount Morgan. Nadat er goud werd gevonden in laat 1800 groeide het uit tot de grootste goudmijn ter wereld. De “open cut mine” is pas in 1986 gesloten en er is naast zilver en koper 247.000 kg goud uit gekomen en dat heeft het grootste gegraven gat opgeleverd in het zuidelijk halfrond. Dat is leuke informatie voor toeristen en de goverment geeft nu subsidie aan projecten die de omgeving moet verbeteren en voor toeristen aantrekkelijker moet maken. Het werkt goed want volgens Carol zijn de huizenprijzen in 1 jaar tijd verdrievoudigd en overal worden wegen en picknickplaatsen aangelegd. Mooie oude gebouwen en een interessant museum. Genoeg te zien ook het oude treinstation is prachtig om te zien. Omdat de middagtour was afgezegd konden we geen rondrit meer krijgen in de mijn. Al met al een gezellige en interessante dag Er is in de omgeving nog genoeg te zien en Carol vraagt of we niet een paar dagen langer kunnen blijven. We hebben geen plannen maar ik wil niet langer op deze camping met jeukvrienden blijven en we besluiten toch om morgen door te rijden naar Mackay. Bij de caravan de ramen en deuren dicht en de airco aan. De raam en deurhorren helpen niet tegen sandflies, ze zijn zo klein dat ze zonder de kant te raken tien breed door de mazen kunnen. Zo klein en toch in staat om je weg te jagen. Vrijdag 22 september 2006. We zijn vroeg op, we staan onder bomen en de auto en de caravan zien er niet uit. Op de wasplaats doe ik de auto voor de 2e keer. De vogels hebben echt schijt aan ons en dat hebben ze op de caravan en auto laten zien. Alles is weer schoon en om half tien rijden we op weg naar Mackay. 345 km waarvan het meeste vlak en recht. Veel borden die waarschuwen voor vermoeidheid en extra borden op stukken waar veel ongelukken gebeuren. We maken een paar stops voor koffie en de lunch en om half vier rijden we de “Andergrove Van Park” op. De schoolvakanties zijn begonnen en er zijn geen poweredsite’s meer vrij. Een mooie gelegenheid om te oefenen of alles werkt als we ergens langs de weg moeten kamperen. We gaan op het grote veld staan zonder water en elektra aansluiting. We kunnen morgen een poweredsite krijgen maar als we eenmaal staan is onze plaats zo mooi dat we de caravan niet willen verplaatsen en gelijk besluiten om tot maandag hier te blijven en kijken hoe alles werkt met accu en gas. Zaterdag 23 september 2006. Heerlijk rustig als je zo apart staat, al staan we nog wel dicht genoeg bij de douches en de toiletten om het makkelijk te hebben. Omdat de winkels hier om drie uur sluiten moeten we toch even boodschappen doen. De koelkast staat nu op gas en we doen een paar lampjes minder aan. Ik heb twee waslijnen gemaakt van de caravan naar de boom zodat Ineke de schade kan inhalen en alles kan wassen. Het dekbed naar buiten en alle lakens en nu maar hopen dat de sandflies die binnen waren nu ook verdwenen zijn. En voor je het weet is het avond. Zondag 24 september 2006. We hebben van de omgeving nog niet veel gezien maar rustig bij de caravan zitten lezen is hier ook geen straf. We bekijken alvast de kaarten en bespreken tot wanneer we naar het noorden blijven rijden en langs welke route we terug naar het zuiden zullen gaan . Het Great Barrier Reef moeten we wel bezoeken nu we er zijn en na bekijken van verschillende folders besluiten we een trip naar het Reef te maken vanaf Airlie Beach, 150 km verder naar het noorden. Daar wilde Ineke toch al naar toe en het maakt de rit naar Townsville een beetje korter. Ineke krijgt een telefoontje van David en Valerie, vrienden van ome Wout en de jongens. Om die te kunnen ontmoeten blijven we een dag langer staan. De accu doet het prima en omdat we hier wel kunnen douchen en telkens een emmer heet water halen om af te wassen hebben we ook water genoeg. Maandag 25 september 2006. We hebben om elf uur afgesproken bij de jachtclub aan de jachthaven in Mackay. We gaan iets eerder om alvast een beetje rond te kijken. Nieuwe appartementgebouwen en de enorme jachthaven vol met schepen. Ze zijn nog bezig om de laatste drijvende aanlegsteigers te monteren. Ook hier wordt langs de kust enorm veel gebouwd. De club gaat om elf uur open en als we naar de ingang gaan komen David en Valerie ook aan. Een hartelijke kennismaking. Na het bijpraten en de koffie worden wij uitgenodigd voor de lunch. We brengen de auto terug op de camping en we rijden met David en Valerie naar het Eimeo Hotel. Het ligt boven op een klif en hebben we tijdens het eten op het terras een prachtig uitzicht over de baai met in de verte The Whitsunday Islands. Na de lunch rijden we langs verschillende mooie punten terug naar de caravan waar we gezellig napraten met een drankje. Zo eindigt een gezellige dag en we zijn blij dat we nog een dag langer zijn gebleven en kennis hebben kunnen maken met David en Valerie. Dinsdag 26 september 2006. Het is bewolkt, het dreigt al een paar dagen te gaan regenen. We ruimen alles alvast op zodat we na het boodschappen doen gelijk kunnen vertrekken. De tank is weer vol, de prijs was hier $1,25 en met een bon van Woolworths nog maar $1,21, de goedkoopste tot nu toe. Om elf uur rijden we richting Airlie Beach, een rit van maar 145 km. Fish and Chips onderweg en om drie uur rijden we de “Flame Tree Holiday Village” op. Een leuke camping tussen Airlie Beach en Shute Harbour in. Het is nog steeds droog al hebben we het overal in de verte zien regenen. We hebben geluk, als we onze trip naar het Reef voor morgen boeken blijkt het een actie en krijgen we de Dagtrip naar Whitehaven Beach en Hamilton Island erbij voor de zelfde prijs en die boeken we dus maar gelijk voor zaterdag. Een heel programma dus na het opbouwen doen we voor de rest van de dag niets meer. Woensdag 27 september 2006. We zijn vroeg op, de bus stopt om half acht voor de camping en brengt ons naar Shute Harbour. Daar ligt de grote catamaran van “FantaSea” waarmee wij vandaag naar het Great Barier Reef gaan. Iedereen krijgt advies een pil te nemen tegen zeeziekte, wordt gratis uitgedeeld aan de bar, omdat de zee nogal ruw is vandaag. We maken een stop bij Dreamworld Island en Hamilton Island om mensen af te zetten en op te halen. Er kunnen totaal 450 mensen aan boord maar naar het Reef is maar 350 personen tegelijk toegestaan. Als we de beschutting van de eilanden voorbij zijn wordt gevraagd om voor je eigen en de veiligheid van anderen, te gaan zitten en er worden kotszakken uitgedeeld. Er wordt gezegd dat 85% zich naar zal voelen en de rest het wel leuk zal vinden. Ik ben nog nooit zeeziek geweest dus ik neem de gok zonder pil en Ineke ook. Het klopt aardig, overal zie je mensen onderuit gaan en met doekjes op hun voorhoofd of een kotszak voor hun gezicht of allebei. Na een goed uur heen en weer gegooid te zijn komen we aan bij het Reef, het water is hier weer rustig en de mensen knappen weer op. Na de vele verhalen en films is het mooi om er nu zelf te zijn. Het ponton Reefworld ligt voor anker en er zijn bakens met touwen waarlangs de snorkelers kunnen zwemmen. Alles is aanwezig om te snorkelen en te duiken, kleedkamers, douches, een zonnedek en een onderwaterkamer voor die mensen die net als ik niet nat willen worden. Ineke was als eerste in het water om te snorkelen. Er was gezegd dat als de grote vis Wally kwam je hem gewoon kon aaien maar volgens Ineke was hij te groot voor een goed gesprek. Er zijn ook twee semi submarines met glazen bodems die over het Reef varen en een mooi overzicht geven van de pracht onder water. Vanaf half 12 is op het schip een uitgebreid buffet klaar gezet dat regelmatig wordt bijgevuld tot twee uur. Een geweldige ervaring en om half drie varen we terug. De golven zijn nu nog hoger en de meeste mensen hebben nu toch maar een pil genomen, wij niet want wij zijn dapper. Ondanks dat loopt het personeel af en aan met kotszakken en natte doekjes. De dappere die op het bovendek zaten zijn doorweekt door het water dat omhoog en over het dek sloeg. Als we weer onder beschutting van de eilanden varen ga ik nog even een foto maken en als dank waait mijn trouwe zwarte cap af en verdwijnt in de golven. Toch is iedereen tevreden en als we aan wal gaan staan de bussen klaar om iedereen weer terug te brengen en om kwart over zes zijn we moe maar voldaan terug bij de caravan. Een geheel verzorgde dag die wij niet hadden willen missen. Donderdag 28 september 2006. Wassen en boodschappen doen. Koopjes bij Big W, dus voor Ineke kan de dag niet meer kapot. Een beetje lezen en een duik in het zwembad en de dag is weer om. Vrijdag 29 september 2006. Als je meer meemaakt heb je ook meer te schijven en dus ook te typen. Ik moet toch maar weer eens aan de spraakherkenning voor de computer gaan werken, kan ik gewoon voorlezen ;-). Ineke heeft totaal geen schaamte. De ochtendjas en nachthemdset mist een knoop, (kan gebeuren voor $2,--) ze gaat hem ruilen. Ik denk dat ze gewoon een reden moest hebben om nog een keer terug te gaan. Ik hoop dat er meer mensen zijn die iets kopen anders kunnen we straks alleen nog de caravan in kruipen omdat er geen sta hoogte meer is vanwege de opgeslagen koopjes. Als Ineke terug is krijg ik alle dingen te zien die je “niet kunt laten liggen”, ( zij bedoeld wat zij niet kan laten liggen, ik kan dat heel makkelijk.) Ze probeert nog even mij een hartkwaal te bezorgen dor te zeggen dat alles in die grote tas kan, die ze er voor de zekerheid heeft bij gekocht, en dan achter in de auto kan, maar dat blijkt gelukkig een geintje waar ik maar zuinig om kan lachen. Het kan nog wel onder het bed zegt zij, ik weet niet hoe maar ik hoop dat ons hooft nog tussen het kussen en de lampjes past. We gaan nog even naar Airlie Beach, er is dit weekend een motorrally en volgens de gegevens zijn er 2000 motorrijders om deel te nemen. Overal zie en hoor je ze rijden of in rijen geparkeerd staan voor de vele terrasjes. Airlie Beach is echt voor de toeristen en backpackers met veel winkeltjes en terrasjes en naar ze zeggen een bruisend nachtleven. Om zwemmen het hele jaar door mogelijk te maken hebben ze een lagoon gebouwd waar je kunt zonnen en veilig kunt zwemmen midden in de stad. Alles leuk om een keer te zien en dat nachtleven geloven wij wel, we willen niemand in de weg lopen. Zaterdag 30 september 2006. Wij gaan vandaag voor onze gratis trip. De bus haalt ons op voor de camping om kwart voor negen en brengt ons weer naar Shute Harbour. We gaan nu aan boord van de FantaSea Two, die brengt ons naar Hamilton Island. Een vakantie Resort met een grote jachthaven waar prachtige schepen liggen. Rijden op het eiland kan je alleen met golfkarretjes en ze hebben er ook een vliegveld en de ferry om de vele gasten af en aan te voeren. We blijven hier maar twee uur dus wij lopen langs de haven waar aan het einde een bedrijfje is waar ze mooie beelden maken. Wij lopen niet zo snel dus als wij op de terugweg koffie drinken en een nieuwe cap kopen, als vervanging voor mijn trouwe zwarte, zijn de twee uur al weer om. We worden opgehaald met het zelfde schip er daar is intussen een uitgebreid buffet klaar gezet waar je kunt eten zoveel als je maar wilt. We varen intussen langs de eilanden naar Whitehaven Beach. Een prachtig wit strand van puur wit silica zand. We worden met twee kleine bootjes naar de kant gebracht om te zonnen, te wandelen of te zwemmen. Een zonnebril heb je echt nodig, het witte zand schittert in je ogen. Iedereen vermaakt zich prima, Ineke in zee en ik onder een boom in de schaduw waar ik nog een hagedis zie lopen van bijna een meter lang. Gelukkig is hij banger van mij dan ik van hem. Om kwart over drie beginnen ze de mensen weer op te halen en om kwart voor vier varen we weer terug. Na iedereen weer op plaats van bestemming te hebben gebracht zijn we om kwart over vijf weer in Shute Harbour waar de bus al staat te wachten om ons terug te brengen naar de camping. Een heerlijke dag en het einde van weer een maand, morgen is het alweer oktober. Will be continued
Klik hier voor de foto's voor dit deel Update van deze pagina Wednesday 03 September 2008 |