|
The Big Trip Juni 1 Donderdag 31 mei 2007 Het is goed dat we vooruit geboekt hebben, het park is vol. Volgend weekend is de Finke race, een race voor buggy’s en motoren door de outback en overal staan motoren en buggy’s van deelnemers en caravans van doorgaande toeristen. Een gezellige drukte. Ineke gaat de opgespaarde was doen en ik probeer of niets doen leuk is, JA DUS ;-) Honden zijn hier niet welkom dus Ray en Edna staan op de showground aan de buitenkant van Alice Springs. Vrijdag 1 juni 2007 Ik ga met Ray naar het Transportmuseum en Ineke en Edna gaan (even snel) boodschappen doen en dan als een haas naar het casino. Het Transportmuseum en het Old Ghan Train Museum liggen naast elkaar en gebruiken dezelfde ingang maar hebben wel ieder een eigen kassa. Intree is maar $10,-- en Ray krijgt 40% korting als pensioner en ik 20 % op een bon uit een boekje. Je kunt goed zien dat er grote sponsors zijn want het ziet er mooi uit. Er zijn grote loodsen met goede verlichting waar de mooie trucks zijn opgesteld. Ik weet gelijk weer hoe oud ik ben als ik verschillende trucks zie staan waar ik zelf ook mee heb gereden, gelukkig hebben ze mij nog niet in het museum gezet L Vrijwilligers die voor korte of lange tijd willen helpen met restaureren of onderhoud van de trucks kunnen hier gratis met de caravan blijven staan. Bij sommige “beroemde” trucks zijn hele beschrijvingen, die heb ik bij de foto’s gezet omdat ze vaak heel lang zijn maar wel leuk om te lezen. Mensen die niet veel om trucks geven zijn snel uitgekeken maar wij zijn allebei liefhebbers en het is al half vijf voor wij moe en voldaan weer in de auto stappen. Maandag 4 juni 2007 We hebben een rustig weekend gehouden en vandaag wat boodschappen gedaan. Ik heb een speciale sleutel gekocht om de wielen op de juiste spanning te kunnen zetten. Ray en Edna nodigen ons uit voor lunch in de Memorialclub omdat ze vandaag 24 jaar getrouwd zijn. Dinsdag 5 juni 2007 We gaan vandaag met ons vieren en de hond naar Hermannsburg, een Lutherse missiepost gebouwd in 1877, om de “heidenen” beschaving bij te brengen. Het is een rit van ongeveer 200 km heen en terug. Het is de geboorteplaats van de beroemde Aboriginal schilder Albert Namatjira. We hebben een mooi uitzicht over de MacDonnell Ranges en drinken koffie bij een herdenkingsteken op de plaats die onderwerp was van veel schilderijen van de Schilder. Hermannsburg is een plaatsje waar Aboriginals wonen en waar je een bezoek kan brengen aan de oude missiepost. De gebouwen zijn zo goed mogelijk gerestaureerd en samen met de beschrijvingen en de foto’s krijg je een aardig idee hoe het er toen aan toe ging. Er is een groot gedeelte gereserveerd voor de schilderijen van Albert Namatjira en andere Aboriginal schilders. Na de rondleiding en de koffie en aphelstrudel met slagroom rijden we nog even de weg naar Palm Valley op omdat de naam wel uitnodigt om te komen maar na een paar honderd meter houden we het voor gezien omdat de weg te slecht is. Een bezoekje aan Simpsons Gap gaat ook niet door omdat er geen honden in het park mogen komen. Al met al een gezellige en leerzame dag. Donderdag 7 juni 2007 Ik moet wat meer regelmaat brengen in het bijhouden van ons dagboek. Ik heb gisteren en vandaag een hoop ingehaald en vanavond hebben we afgesproken met Willem Vollebregt om in de Memorialclub te gaan eten. We kennen Willem van de verhalen op Xpdite ( de emigratie website) toen hij manager was van de “Opal Inn ” in Coober Pedy. Hij is nu manager van het mooie “Desert Palm Resort”, een Holiday Cabin Park aan de rand van Alice Springs. Erg leuk om elkaar zo te kunnen ontmoeten en we maken er een gezellige avond van. Vrijdag 8 juni 2007 We halen vandaag de schade in van afgelopen dinsdag en gaan om drie uur naar Simpsons Gap. Het is een smalle opening in de MacDonnell Ranges waar in het regenseizoen het water doorheen dendert. Als je het nooit gezien hebt is het maar moeilijk om je voor te stellen dat het “zandpad” waar we naar kijken en over lopen ook een kolkende rivier kan zijn. De rotsen zijn prachtig uitgesleten door de duizenden jaren gesels van de natuur en als je onder de overhangende rotsen loopt is het toch wel angstig als je bedenkt dat een kiezelsteentje vanaf die hoogte dwars door je heen gaat. Zaterdag 9 juni 2007 Het is alweer onze laatste dag in Alice Springs en we gebruiken die om alles op te ruimen en de auto te wassen. We besluiten nog even naar de outlook op de Anzac Hill te rijden voor een mooi overzicht van Alice Springs. Ik had een heel andere voorstelling van een stad midden in de desert. Om te beginnen is de desert groen waar ik meer het idee had van een zandwoestijn en is Alice Springs een moderne stad met alle gemakken van deze tijd en met een boeiend verleden. Zondag 10 juni 2007 De reis gaat vandaag weer verder richting Tennant Creek. Omdat het totaal 520 km is willen we halverwege overnachten in Barrow Creek, Ray en Edna willen daar niet stoppen maar gaan naar het iets verder gelegen Wauchope hotel waar ook een caravanpark is. Om kwart over tien passeren we de officiële tropengrens wat hier met een bord en een monument is aangegeven. We drinken koffie bij het Ti Tree Road house en hebben zo een goed uitzicht op het caravanpark aan de overkant. Dat is ook niet echt wat we zoeken, er lopen veel honden uit het Aboriginalkamp van deze kant van de weg langs de stoppende campers en caravans om te bedelen. Een caravan die op het park gaat staan moet wachten tot het hek van het slot gehaald wordt en achter hem gelijk weer dicht gaat en wordt afgesloten. Verder maar weer naar het, volgens het boek, leuke caravanpark in Barrow Creek. Toen we daar aankwamen was het even schrikken, er was van het park alleen een ruïne over, alles gesloopt en kapot. Het is de plaats waar enkele jaren geleden backpackers vermoord zijn, de mensen blijven weg en van het eens mooie park is niets meer over. We besluiten door te rijden en te kijken wat het park is waar Edna en Ray willen blijven staan en anders toch door te rijden naar Tennant Creek. Het park bij het Wauchope hotel is gelukkig een hele opluchting. Het ziet er allemaal verzorgd en netjes uit en om de dag netjes af te sluiten eten we met ons vieren in het gezellige restaurant van het hotel. Maandag 11 juni 2007 Het is nog maar 130 km naar Tennant Creek dus veel haast hoeven we niet te maken. We maken een stop bij de Devils Marbles, een mooi stukje natuur waar de enorme blokken en ballen graniet op elkaar liggen, als door een reus opgestapeld. In het caravanpark stond ook een grote bus die als camper was omgebouwd, hij is van Herman en Sue, Herman is geboren in Nederland en in 1956 naar Australië gekomen. Hij heeft toen hij op vakantie in Nederland was, een cadeau gekregen en toen hij het uitpakte bleken er oude Wegenwacht en A.N.W.B. schildjes in te zitten en die heeft hij voor op de bus gezet. Een gezellig stel en we nemen ons gemak er van en praten een poosje zonder de stress van het snel verder moeten. Om twaalf uur rijden we Tennant Creek binnen waar we drie nachten boeken in Outback Caravan Park. Dinsdag 12 juni 2007 Tennant Creek heeft een bevolking van 3500 en zou in het verleden zijn uit gestorven net als zovele andere plaatsjes langs de Stuart Hwy maar na de tweede Wereldoorlog werd de vraag naar koper en goud weer groter en dat bracht weer nieuwe rijkdom in T C zoals de plaats door de locals genoemd wordt. Woensdag 13 juni 2007 We brengen een bezoekje aan het Telegraph Station, het is gerestaureerd en als je de sleutel in de stad ophaalt kan je ook alles binnen bekijken. De borden buiten geven aardig weer hoe belangrijk het station toen was. Het moet zeer eenzaam zijn geweest, de borden geven ook aan dat het heerlijk was als er reizigers langs kwamen en nieuwe verhalen konden vertellen. Op de terugweg rijden we langs de “Mary Ann Dam” zoals bij de meeste plaatsen waar een dam gemaakt is, hebben ze hier ook een picknickpark aangelegd en is het een mooie plaats geworden voor de locale bevolking die er eens een dagje op uit wil. De zandbedding achter de overloop van de dam laat goed zien dat als het regent het hier goed tekeer kan gaan. Terug bij de caravan gaan Ray en ik nog even terug naar Battery Hill Mining Centre. Het is leuk gedaan voor de toeristen maar wij hebben al meer mijnen bekeken en we nemen genoegen met het buiten bekijken van de oude gebouwen en machines. Donderdag 14 juni 2007 De rit van Tennant Creek naar Katherine is 650 km dus moeten we om ons niet te hoeven haasten nog een tussenstop maken om te overnachten. Wij hadden gedacht een stop te maken in Elliott maar kregen van andere mensen te horen dat het niet zo’n goed idee was. We besluiten het gewoon aan te zien en als het niet bevalt door te rijden. Ray en Edna willen stoppen bij Daly Waters, we zien wel hoe het gaat. We drinken koffie bij Renner Springs, een Roadhouse met caravanpark dat er leuk uitziet maar niet geschikt voor ons, omdat de volgende rit naar Katherine dan nog te lang zou zijn . We stoppen in Elliott en de mensen hadden gelijk, ook niet voor ons. We gaan verder en maken een korte stop in Newcastle Waters om langs het beeld van de Stockman te gaan. Het was een beroemde plaats in de tijd dat vee nog over grote afstand gedreven moest worden. Het is nu alleen nog een monument ter ere van de mannen en vrouwen die dat werk hebben gedaan. We gaan verder en om drie uur rijden we Daly Waters HI-Way INN caravanpark in. Dit hadden wij niet verwacht, het ziet er erg leuk uit, nieuwe toiletten en douches en er worden nog meer nieuwe cabins bij gebouwd. We zijn opgesteld en na drie kwartier ga ik met Ray naar Daly Waters. Het was het eerste internationale vliegveld in Australië in de tijd dat vliegtuigen nog vaker moesten tanken en het was ook een belangrijk vliegveld in de tweede wereld oorlog. We bekijken het oude vliegveld en in de oude hangar lezen we de verslagen en bekijken de oude foto’s. Ik dacht dat het alles was maar Ray rijd nog iets verder en we komen bij een caravanpark in het plaatsje Daly Waters. Het is een ongelofelijk gezicht, op de straat is een Bowlingbaan gemaakt en staan er in plaats van tien 21 pins opgesteld en ballen erbij voor wie het wil proberen, als het je lukt krijg je $20,--. De Daly Waters Pub is een bezichtiging op zich, Vlaggen, BH’s, ID cards en papier geld aan de muur van de gekst mogelijke landen, zodat niemand zonder geld zit als hij hier een pils komt drinken. Ray trakteert en als de twee bier op de bar staan vraagt de juffrouw aan Ray “kop of munt?” hij kiest munt en wint en we krijgen het bier gratis. In plaats van Happy Hour hebben ze hier van vier tot vijf “Toss the Boss” kop of munt dus. Dit had ik zelf waarschijnlijk niet gevonden maar ik ben blij dat ik het heb kunnen zien, heel vermakelijk om te lezen en te bekijken. Vrijdag 15 juni 2007 Vandaag het laatste stukje naar Katherine, het nog maar 270 km omdat we gisteren al een groot stuk gedaan hebben. Het uitzicht is overwegend groen met struiken en bomen. De kanten van de weg worden gemaaid en de stroken tussen de bomen en varens worden in de brand gestoken. Het droge dorre gras wordt weggebrand en de zaden springen open door de hitte en na een flinke regenbui staat alles weer in bloei. We stoppen in Mataranka om de standbeelden te bekijken van Jenny en Aeneas Gunn. Jenny was de schrijfster van het beroemde Australische boek “We of the Never Never “. Er staan verschillende beelden in een park met prachtige bomen. We komen nog een eenzame fietser tegen en kwart voor 1 komen wij Katherine binnen. We hebben geboekt op de Springvale Homestead. Een mooi gelegen caravanpark met een ruime History Will be continued
Klik hier voor de foto's van deel 1a Klik hier voor de foto's van deel 1b Update van deze pagina woensdag 08 augustus 2007 |