|
The Big Trip September Maandag 1 september 2008 Het is onze laatste dag op Eighty Mile Beach, de paar geplande dagen zijn twee heerlijke weken geworden. Ik heb de eerste paar dagen gekeken hoe er werd gevist en wat er werd gevangen. Mooie grote vissen , maar toen ik ging vissen waren ze weg. Toch gelukkig nog een paar kleinere Blue Nose Salmon gevangen, maar geen grote King Salmon. Gisteren helemaal niets gevangen en vandaag is het schoonmaak en opruimdag. Als wij om elf uur nog even naar het strand lopen om af te koelen blijkt dat de vissen hadden gehoord dat ik niet kwam en er wordt voor mijn neus een mooie King Salmon gevangen. Ik heb een paar mooie foto’s voor die man gemaakt omdat hij zijn camera niet had meegenomen. Toen hij de foto’s kwam ophalen vertelde hij dat het per ongeluk was dat hij die vis ving, omdat hij bij het ingooien zag dat er een stuk aas van de haak viel en daarom de lijn ging binnen halen en toen kreeg hij gelijk die vis aan de haak. Ik moest een brok weg slikken en had bijna het cd-tje met de foto’s in tweeën gebroken van die treiterkop L Het is altijd hetzelfde, sommige mensen kopen één keer een lootje en vergeten de hoofdprijs op te halen en andere kopen elke week een lot, kijken het vol verwachting na en hebben niets L Dinsdag 2 september 2008 We nemen afscheid van Barry en Helen, de andere hadden wij gisterenavond al gedag gezegd en vertrekken om zeven uur richting Port Hedland. We konden niet vooruit boeken maar moesten vroeg komen en gokken dat er een plaatsje over zou zijn. We beginnen weer met tien km wasbord en genieten van de bloemen die overal beginnen uit te komen. Een overstekende kangaroe komt gedag zeggen en een half uur later zijn we weer op de normale asfaltweg. Kwart voor negen maken we een korte stop bij Pardoo Roadhouse voor een bakkie en gaan snel weer verder en stoppen alleen een paar keer om foto’s te maken van de mooie bloemen. Tijdens de vorige rit hebben we de reservetank helemaal leeg gereden en toen de motor begon te sputteren snel overgezet op de hoofdtank. Ik wil nu de hoofdtank helemaal leeg rijden en kijken hoeveel km we nog kunnen rijden als het lampje begint te branden. Ik zit niet op te letten en Ineke roept dat de motor sputtert, te laat, ik zet nog wel snel de knop om maar de motor valt stil. We kunnen gelukkig wel aan de kant staan en er zit niets anders op dan de motor te ontluchten. We hebben grotere problemen gekend dus tien minuten later rijden we weer en weet ik nu precies hoeveel liter er in de reserve hoofdtank zit. We zitten midden in het mijnbouw gebied en er komen een paar diepladers tegen met enorme machines erop en we moeten helemaal de kant in om die te laten passeren. Om kwart voor elf rijden we Port Hedland binnen en om elf uur staan we voor het caravanpark. Het bord voor het park geeft aan dat alles vol is en Ineke gaat voor de zekerheid toch maar naar binnen om te vragen of er plaats is. Er is gelukkig nog plaats, ze hadden alleen nog geen tijd gehad om het bord weg te halen en zo staan we voor half één weer helemaal gesteld. Woensdag 3 september 2008 Port Hedland is een echte werkstad met een grote haven voor het afvoeren van het ijzererts. Het is aan tonnage de grootste haven van Australië. De enorme treinen en vrachtwagens brengen een constante stroom erts naar de haven waar de grote bulkschepen dag en nacht door geladen worden. Buiten voor de haven liggen de grote schepen te wachten om binnen te kunnen komen. Er is in Port Hedland ook een grote plant voor zoutwinning en de grote witte bergen zout zijn mooi en vanaf grote afstand te zien. ’s Avonds is het goed te zien dat er gewerkt wordt, alles is verlicht en ik maak een leuke foto van verlicht Port Hedland met de maan erboven. Donderdag 4 september 2008 Een beetje aan de website werken en boodschappen doen in South Hedland. Er wordt veel gebouwd om de vele mensen die rond Port Hedland werken onderdak te kunnen geven. De huizen prijzen zijn dan ook torenhoog en voor gewone mensen niet meer betaalbaar. Naast ons staan Joe en Pam, die hebben ook op Eighty Mile Beach gestaan. Joe is ook een liefhebber van Country muziek en we wisselen Cd’s uit om te kopiëren. Het zijn wel erg veel Cd’s om gelijk af te krijgen, geen probleem, ik mag ze bij mij houden tot de volgende stop in Point Samson omdat zij daar ook heen gaan. Vrijdag 5 september 2008 Vandaag gaan we weer verder naar beneden, een rit van 250 km naar Point Samson. Ineke heeft gebeld en we krijgen een plaats op een betonplaat, dat is lekker schoon. Port Hedland was leuk om een keer te zien maar er is verder niets om langer voor te blijven. We hadden nog gezocht naar de Big Barrow (de grote kruiwagen) en niet gevonden. Als we langs South Hedland richting de NW Coastel Hwy rijden ziet Ineke hem nog net staan en neemt er snel nog een foto van. Het is rustig op de weg en na een paar stops om de bloemen te fotograferen zijn wij om kwart voor negen bij Whim Creek Pub. Een Roadhouse Hotel met cabins waar de mensen wonen die in de er achter gelegen mijn werken. We nemen een bakkie en een kwartiertje later zijn we alweer op weg. Bij Roebourne slaan we rechtsaf voor de laatste 20 km naar Point Samson. Om half elf rijden we The Cove Caravanpark op en een half uurtje later zijn we weer helemaal gesteld. Het park is een familie bedrijf, prachtig onderhouden met grote plaatsen. Het is pas twee jaar open en het ziet er allemaal als nieuw uit. Een groot verschil of de eigenaar er is of alleen maar een manager. Zaterdag 6 t/m Dinsdag 9 september 2008 Deze update is een beetje korter geworden dan normaal omdat we ook hele dagen niets anders doen dan een beetje lezen en genieten van het weer. We kunnen boodschappen doen in Wickham, tien km terug. Het is een echt mijnwerkers dorp, de meeste werken in de er achter gelegen mijn. Er gaan enorme treinen vanaf de mijn naar de havenpier waar de grote schepen geladen worden. Pam en Joe zijn ook op het park en ik wissel een hoop muziek met hem en ga ook een paar keer met hem vissen (voeren). Er was één poot van de caravan een beetje beschadigd, ik haal hem er helemaal af en maak van de achterklep van de auto een werkbank. Na een uurtje sleutelen en met behulp van de haakse slijptol (we hebben echt alles bij ons J) werkt alles weer als nieuw. Woensdag 10 september 2008 Vandaag gaan we naar Cossack, een historisch spookstadje in oude stijl. Er wonen nu nog twee mensen en wordt helemaal gerestaureerd voor het toerisme. De eerste bewoner kwam in 1863 en Cossack werd de eerste haven in het Noordwesten waar goederen aankwamen voor het achterland en de groeiende parelindustrie. Begin jaren 1870 voeren er 80 loggers in dit gebied. In 1877 kwam de eerste gemeenteraad en begon de aanleg van de paardentram naar Roebourne. De goldrush van laat 1880 en de parelindustrie bracht echte welvaart en tegen 1894 waren er meer dan 400 inwoners. De groei duurde 40 jaar en de houten Goverment gebouwen waren voor bescherming tegen cyclonen vervangen door grote stenen gebouwen die nu nog in Cossack staan. De aftakeling ging veel sneller, bij de eeuwwisseling was de parelvloot verplaatst naar Broome en de goldrush was minder geworden omdat de goudzoekers vertokken naar andere plaatsen. De haven begon te verzanden en grote schepen konden er niet komen en vertrokken naar het nabij gelegen Point Samson. Het leprahuis werd in 1931 gesloten en de patiënten verplaatst naar Darwin. Begin 1950 was Cossack vrijwel geheel verlaten. Een leuke dag met interessante verhalen en foto’s. Dinsdag 16 september 2008 We willen toch even naar Karratha, het is een vrij nieuwe plaats en er is eigenlijk niet veel meer te zien dan het bouwen van nieuwe wijken. Het is maar 50 km dus genoeg voor een dagritje met boodschappen doen. Het is een groot winkelcentrum en ik zet Ineke af en ga aan het strand naar het vissen kijken. Een rustige dag waarin niet veel is gebeurd. Vrijdag 19 september 2008 We hebben twee heerlijke weken gehad in Point Samson, een prachtig park waar we nog vaak aan terug zullen denken. Het is naar Exmouth ruim 670 km en daar hebben wij vanaf zaterdag voor twee weken geboekt. We blijven onderweg dus voor één nacht staan. We vertrekken om kwart over acht en na een koffiestop en een fotostop voor de mooie bloemen zijn we om half één bij Nanutarra Roadhouse. We zijn nu iets meer dan over de helft naar Exmouth en omdat het park er best aardig uitziet blijven we hier maar voor deze nacht staan. Zaterdag 20 september 2008 Heerlijk uitgerust vertrekken we om acht uur voor het laatste stukje naar Exmouth. Er staan steeds meer planten in volle bloei langs de weg en het is prachtig om te zien. Om half tien zijn we bij de afslag naar Exmouth, nog maar 166 km. Om elf uur stoppen we op een parkeerplaats voor koffie en er staan termietenheuvels en een plaat waarop staat hoe de heuvels zijn opgebouwd. Leuk om te lezen en onbegrijpelijk hoe die kleine beestjes het voor elkaar krijgen. Om half één rijden we het Exmouth Cape Holidaypark in. Voor een Big4 park valt het eigenlijk een beetje tegen. Het zijn normaal de duurste parken met een hoop extra voor de families met kinderen. In dit park is alleen de prijs gelijk aan de Big4 standaard. Zondag 21 t/m Dinsdag 30 september 2008 Exmouth is eigenlijk een beetje een teleurstelling geworden ondanks de natuur die prachtig is, maar de ergernis in het park weegt wel erg mee. De verschillende stranden zijn erg mooi en we vinden echt prachtige schelpen. Ik ga nog een dag vissen en vang twee haaien, geen 4 meter lang maar een haai van een halve meter vecht lekker en is leuk om te vangen. Dat ik de andere dag vol met bulten zit neem ik dus maar voor lief. Op woensdag ochtend stinkt het heel erg, er loopt iemand van het park met een masker op en een zaadstrooier overal pesticiden te strooien. Onbegrijpelijk dat ze geen rekening houden met de gasten en als Ineke een foto maakt zwaait hij vriendelijk terug. De volgende maandag is het net een bouwplaats, zij gaan sleuven graven en nieuwe elektra aanleggen. De school vakantie is begonnen en er zijn veel kinderen op het park. Als je normaal op een bouwplaats wil komen moet je een helm op en speciale kleding en schoenen dragen, en hier rijden ze gewoon langs spelende kinderen. De verschillende startproblemen van onze auto blijken nu toch een fout in de accu te zijn. Dat zou je normaal niet verwachten want die is maar net anderhalf jaar oud. Gelukkig hebben we twee jaar garantie alleen hier in Exmouth hebben ze geen andere. We hebben een geweldige hulp van Ian Edgar’s Tyrepower in Melbourne waar we de banden en accu hebben gekocht. Hij belt naar Centurion en regelt voor ons dat we bij onze volgende stop in Carnarvon een nieuwe accu kunnen halen. Een grote pluim voor deze service. Will be continued
Klik hier voor de foto's van September Update van deze pagina Tuesday 07 October 2008 |